Ik woon inmiddels op een prachtig plekje in Noord-Limburg. Ik deel een huis met iemand, met een groot eigen terrein erbij, de beesten kunnen lekker rondrennen (en ik ook) en we eten verse groente uit de moestuin! Heerlijk dus. Nu nog werk en dan ben ik er! Nu breng ik mijn dagen vooral door met knutselen en schilderen en wandelen (en werk zoeken, uiteraard), ook niet gek maar je kan er niet van eten.
Het is gek hoe snel ik weer aan Nederland gewend ben. Nu ben ik ruim 3 weken terug en het voelt als een half jaar. Af en toe denk ik nog in het Roemeens of klets ik Roemeens tegen mijn beesten maar het wordt minder en minder.
Mis ik Roemenie? Nee. Maar dat komt vooral omdat ik nu alsnog de ruimte heb en naast een bos woon. De goeie dingen van Roemenie heb ik hier nu ook: rust, ruimte, bos & beesten, reeen en eekhoorns in de achtertuin. Okee, geen bergen en het geluid van een autoweg op de achtergrond, maar daar kan ik wel naast luisteren.
En hoe mooi ik Roemeens ook vind, het is toch prettig weer in mijn eigen taal te kunnen praten. Nu snap ik alle grappen weer en het scheelt een hoop misverstanden.
Het is niet dat ik Roemenie zat ben. Ik ga er zeker terug naar toe al is het maar voor vakantie. Maar ik ben wel tot de conclusie gekomen dat ik er niet in mijn eentje permanent wil wonen.
Roemenie, tot ziens!

Even een kort berichtje. Ik ben weer terug in Nederland, ik hield het niet meer vol in mijn eentje zo ver weg. Nu ben ik op zoek naar werk en woning. Als je nog een leuke baan weet, bij voorkeur in de natuureducatie, laat het me weten! Ik schrijf later nog wel wat meer over hoe ik het nou uiteindelijk heb ervaren in Roemenixeb.

Ben weer terug in Roemenie, maar ben nog niet terug in Halmeag. Ik ben bezig een aantal mensen op te zoeken, en in zo’n groot land duurt dat even met het openbaar vervoer. Het is niet handig met 2 grote zware tassen het land te doorkruisen maar gelukkig krijg ik af en toe wat hulp die dingen in bagagerekken te tillen etc. Morgen ga ik terug naar Halmeag, hoop mijn poezen en Ragyo gezond aan te treffen, ik mis ze wel erg intussen.

Wat me nogal verbaasde onderweg is dat ik blijkbaar aangezien word voor een dame van lichte zeden ofzo- hoewel ik mn lange winterjas en bergschoenen aan had. Ik heb in 2 dagen al 2 keer een aanbod gekregen om tegen betaling een halfuurtje hotel te doen. Waar halen ze het vandaan! Vandaag was het een oudje die me zei dat ie ‘ zn pistool al heel lang niet meer had afgevuurd’ sinds z’n vrouw was overleden. Ik zei: dat is niet mijn probleem! Daarna bood ie nog aan dat ik bij hem in huis mocht overnachten, de deur kon van binnenuit op slot en hij zou niks proberen, nou ik heb toch maar een hotel genomen.

Goed morgen dus terug… ben benieuwd of alle paarden nog leven verder… we zien het wel.

Ik ben inmiddels weer terug in Nederland na een hele mooie en leerzame reis in Senegal.

Op de foto’s achtereenvolgens: natuurbelevingsexcursie in Djoudj, pelikanen, gekke bekken trekken in het gastgezin, paard met kar op het strand van Yoff, mangrove bij Popenguine, baobabs ergens langs de weg tussen Saint Louis en Djoudj.

Ik ben alweer een week in Senegal en het is een hele beleving! Vandaag vierden ze Tabaski, het offerfeest, en overal langs de wegen en het strand liggen nog restanten van schapen, darmen en horens en huiden enzo. Ben voor het eerst van mij leven bij een moskee geweest en heb mee gebeden, best bijzonder dat je daar gewoon welkom bent. Veel vogels gezien in nationaal park Djoudj, pelikanen, ijsvogels, visarend, vele soorten aalscholvers en reigers en onze eigen grutto’s en tureluurs die Nederland ontvlucht zijn. De temperatuur is aangenaam warm zolang je niet in een bus zit met kapotte ramen waar het stof door naar binnen waait. Het eten is vooral rijst met vis maar in zo veel variaties dat het niet echt heel eentonig wordt. Jammer dat het nog maar een goeie week is want het is een boeiende cultuur te leren kennen! Als ik weer in Nederland ben plaats ik wel wat foto’s.

Gister stond ik nog water te putten met de hand, vandaag had ik een heerlijke warme douche: ik ben weer even in Nederland. Het is best lekker even weer luxe te leven, geen water te hoeven koken als je je wil wassen (de waterpomp is kapot, het moest allemaal met de hand de afgelopen 2 weken) en weer eens fruit te kunnen eten ipv friet met worst. Maar ik kan er maar beter niet te veel aan wennen want vrijdag vertrek ik naar Senegal en ik heb geen idee hoe het leven daar eruit ziet! Ik ga met een reis van het IVN met een groep van jongeren en natuurgidsen, we gaan  oa natuurreservaten bezoeken waar trekvogels leven die in het voorjaar weer naar Nederland komen (grutto’s ed), en met Senegalese ecogidsen praten over natuureducatie. Lijk me erg leuk en erg leerzaam, weer een kijkje in een andere cultuur!
De mensen in Roemenixeb waren vooral erg gexefnteresseerd in wat ze eten in Senegal, ik zei het zal wel vis zijn want we zitten aan de kust. Ik heb beloofd veel foto’s te maken en ze te laten zien als ik weer terug ben.
De Roemeense winter is meegevallen tot nu toe, maar een paar dagen sneeuw gehad en -10 ‘s nachts is het koudste geweest tot nu toe. Ik loop sowieso de hele dag met 4 of 5 lagen kleren aan omdat ik ik veel buiten ben, je went eraan.
Nou hoop ik maar dat Laci goed voor mijn dieren zorgt terwijl ik weg ben, de poezen en Ragyo zitten nog in Roemenixeb. Het zal voor Ragyo wel even afzien zijn want normaal slaapt hij in een doos naast mijn bed, en nu moet ie zich buiten in het hooi zien te redden. Maar ja het zal wel gaan. Ik hoop ook dat ze niet inbreken in het huis terwijl ik weg ben, ik heb de waardevolle spullen wel meegenomen of opgeborgen, en m’n didgeridoo heb ik uitgeleend aan Lehel de tractorman, die wilde kijken of hij erop kan leren spelen. Ben benieuwd.

Van boven naar onder: ringslang die ik in mijn slaapkamer vond, typisch Roemeens straatbeeld, Ragyo (rechts) met z’n moeder Daisy, landschap tussen Halmeag en Ticus, straat in Halmeag.

1 december 2006

Ik heb al aardig watgrenzen verlegd hier geloof ik. Bijvoorbeeld de grens van wat eetbaar is en watniet x96 zuurkool gegeten met een houdbaarheid van ergens in het voorjaar, zureboter, diverse restjes die ongekoeld in de keuken hebben gestaan – hoewel hetdaar ook wel weer aardig koel is op zich. Ik krijg dezelfde neigingen als deandere mensen hier om niks weg te gooien, elke halfgare aardappel in een bakjete bewaren. Omdat ik niet weet of er anders morgen iets te eten is. Ik heb ooknog nooit van mijn leven zo veel friet gegeten x96 friet met vlees, friet met ei,friet met brood en friet met friet. Aardappels zijn er nl. meestal wel.Groenten heb ik al weken niet gezien niet behalve uien en deover-de-datum-zuurkool, oh ja een tijdje geleden hebben we dagenlang wittebonen gegeten. Van witte bonenpuree met suiker en cacao kan je nog een heelaardig broodbeleg brouwen, tenminste Laci kan dat, ik heb het nog nietgeprobeerd. Ik heb wel mijn allereerste helemaal zelfgemaakte appeltaart gebakken,met appels uit de boomgaard. Hij smaakte goed maar de bodem was zacht geblevenen viel uit elkaar, desondanks was ik toch wel een beetje trots op mezelf.

Verder begin ik testinken intussen want er is iets mis met de waterpomp en ik heb al dagen geendouche kunnen nemen (ook niet kunnen afwassen, maar dat is net iets mindererg). Vandaag maar weer eens bij Laci gexefnformeerd of hij het denkt te kunnenreparen. Hij zegt dat hij het kan proberen, maar dat als er iets misgaat dat erhelemaal geen water meer is. Hm. Lijkt me ook niet handig maar ik ben ook geenvoorstander van het maar zo laten, want ik voel me liefst toch wel een beetjefris. De hygiene-grens wordt dus ook verlegd jammer genoeg.

De meest schokkendegrensverlegging is wel dat ik het mes in een paard gezet heb. Conversano isoverleden, en we hebben hem voor een deel aan de honden gevoerd en voor eendeel ergens in het bos gedumpt. En zo ben ik van Pennymeisje een paardenslagergeworden lijkt het. Dagenlang stukjes Conversano aan de honden gevoerd. Engeprobeerd het stinkende halfopgedroogde bloed van het erf te spoelen, dat wasdus geen goed idee want het werd alleen maar meer zooi, uiteindelijk heb ik ermaar zaagsel overheen gestrooid en toen dat volgezogen was weer weggegooid.

De stal die van Conversanowas wordt nu bewoond door 2 kleine hengstjes. Ze stonden in de wei aan eenketting maar kregen niet veel gras binnen en waren erg dun geworden. Nu mogenze hier een beetje bijkomen met hooi en mais. Gister heb ik het hek van de weiprovisorisch gerepareerd en ik heb ze er vandaag even in gelaten, ze waren doorhet dolle heen, bokten en galoppeerden als gekken, prachtig om te zien. Caspermag er ook elke dag even in en hoewel hij meestal erg sloom is, heeft hij ookal een schitterende serie bokkesprongen laten zien. Jan gaf vandaag ook eenpaar aardige bokken maar dan met mij op zijn rug, dat was minder, maar ik benblijven hangen en in 1 stuk thuisgekomen.

Verder kwamen er gistermensen langs om bloed af te nemen van alle paarden, dat moest geanalyseerd enin een computerdatabank om een of andere reden die ik niet helemaal snapte inhet Roemeens. Het was een hele puzzel met alle paardenpaspoorten en jongepaarden waarvan niemand de naam wist, brandmerken onleesbaar onder de dikkewintervacht. Dan merk je pas hoeveel 2-jarige zwarte hengstjes/merrietjes erzijn, en welke is het dan die je voor je neus hebt? We zijn er wel min of meeruitgekomen maar of het helemaal klopt….

Het is al decemberinmiddels, ik bedacht net dat het bijna Sinterklaas is in Nederland. Gekkegedachte, het is zo ver van mijn bed. Pepernoten en speculaas lijken een heleandere wereld dan zuurkool en ciorba de burta uit blik x96 dat is het eerste hierwat ik echt niet heb kunnen eten, zo vies, leek wel bedorven en hij was niet eensover de datum. Toch nog 1 grens die blijft staan voorlopig.

Hoi allemaal! Heb lang niks kunnen schrijven jammer genoeg. Heb mooie foto’s gemaakt maar die heb ik niet bij me…
Ik weet even niet hoe ik moet beginnen. Er is veel gebeurd hier, en niet alles is leuk. Conversano, de oude hengst, is erg zwak en gaat waarschijnlijk dood; hij ligt in zijn stal en kan niet meer opstaan. Ik ben nog veel met hem naar buiten geweest afgelopen tijd om hem aan de hand te laten grazen, maar het heeft blijkbaar niet veel uitgehaald. Dat is dus goed klote.
Laatst was ik de paarden ‘ s avonds laat aan het water geven toen ik hoorde hinniken bij de poort. Er stonden 2 paarden voor de poort, ik kon niet zo gauw in het donker zien of ze van ons waren, maar dacht van wel. Ze draafden weg in de richting van het weiland, ben er maar achteraan gegaan, bij de wei bleken er nog 3 of 4 ontsnapt, de omheining lag bijna op de grond. En een van de paarden had zich ernstig verwond aan haar oog. Met hulp van Tijmen die op bezoek was en Laci die ik maar gebeld heb hebben we de omheining weer gemaakt en de paarden er weer in gedreven.
Zulke dingen maak je hier dus mee. Vanochtend was Jan ontsnapt en in geen velden of wegen te bekennen. Ik gokte erop dat hij naar de wei zou zijn gelopen en dat was ook zo.
Behalve achter paarden heb ik ook nog achter koeien aan kunnen rennen. De paar dagen dat er sneeuw was, stonden er 2 koeien in de stal bij mijn huis of althans, dat was de bedoeling. Er zit namelijk geen deur in de stal en ondanks mijn improvisaties met touwen en balken en planken bleek een vastberaden koe moeilijk tegen te houden. Gelukkig met enig spoorzoeken kon ik ze weer vinden en nu staan ze weer gewoon in de wei.
Het is dus al aardig koud geweest een tijdje terug, -6 graden ‘s nachts. Tijmen heeft extra thermokleding voor me meegenomen en die kan ik goed gebruiken! Op dit moment valt het wel weer mee maar ik loop meestal toch wel met 2 truien over elkaar rond.
Op 18 december vlieg ik naar Nederland – als ik niet raak ingesneeuwd tenminste. Dan ga ik van 22 dec tot 8 jan naar Senegal met en reis van het IVN, en 12 jan ga ik terug naar Roemenie.
En om de meest gestelde vraag te beantwoorden: nee, ik ben het nog niet zat hier, ik wil nog niet naar huis! Sommige dingen vallen tegen, maar ik heb geen heimwee naar Nederland. Vrienden en familie mis ik wel een beetje maar het land zelf totaal niet. Ik kan  intussen genoeg Roemeens om een beetje te praten met de mensen hier, dat is wel fijn, voel ik me ietsje minder een buitenstaander.
Veel groetjes aan iedereen en sorry als ik niet reageer op een berichtje, ik kom nog steeds heel weinig in de stad voor internet.

Welkom op het Roemeens Weblog!